Ο μεγάλος σεισμός έφερε το ακριτικό νησί πιο κοντά στη γείτονα χώρα κι εμένα αυτό με βολεύει, γιατί πετάγομαι να πάρω χασίσι καλής ποιότητας, μεχρι να αποδώσει η σοδειά στο χωράφι. Ο κόσμος όμως φοβάται και μου ζήτησε να επανδρώσω πάλι τα στρατόπεεδα. Το έκανα. Απλώς, δεν έδωσα όπλα στους φαντάρους. Τους έδωσα καλάμια για ψάρεμα και τους είπα να περιμένουν εκεί μέχρι νεοτέρας διαταγής. Τελικά είναι δύσκολο να είσαι δήμαρχος. Εξακολουθώ να διδάσκω στο σχολείο, μα τώρα βρίσκομαι εκεί για λιγότερες ώρες. Έχω την αίσθηση ότι το ασυμβίβαστο θα με πιάσει κι εμένα και θα αναγκαστώ να αφήσω τη θέση στο σχολείο, για το καλό της τοπικής κοινότητας. Με χρειάζονται, η αλήθεια είναι. Λεφτά υπάρχουν...

Η δίνη των ημερών με κράτησε μακριά από αυτό το ιδιότυπο ημερολόγιο καταστρώματος.

Εν ολίγοις, έθεσα υποψηφιότητα για δήμαρχος του καλλικρατικού νησιού στου οποίου το πιο μεγάλο χωριό υπηρετώ την κοινωνία ως δάσκαλος και διακορευτής νεανίδων στην προσπάθειά μου να ξορκίσω τους δαίμονες που γεμίζουν με εφιάλτες τον ύπνο μου και δε με αφήνουν ήσυχο, παρά τα κουτιά αγχολυτικών και ψυχοτρόπων χαπιών που καταναλώνω ημερησίως, πληρώνοντας τοις μετρητοίς στο φαρμακείο, μιας και το ταμείο δεν τα δικαιολογεί.

Υποψήφιοι δημοτικοί σύμβουλοι ήταν οι πολλαπλοί εαυτοί μου. Όλες οι αντικρουόμενες μέσα μου απόψεις εκπροσωπήθηκαν αναλογικά και δίκαια.

Να μην περιαυτολογώ. Εξελέγην πανηγυρικά! Και, την πρώτη μέρα του νέου έτους, θα αναλάβομεν τη διακυβέρνηση του νησιού, ανακηρύσσοντας την πρώτη Αυτόνομη Άμεση και Συμμετοχική Δημοκρατία του Αρχιπελάγους, με εμένα όχι ως άρχοντα αλλά ως συντονιστή και πάντα διαθέσιμο στην κρίση των συμπολιτών μου.

Πρώτο μέλημα θα είναι η κατάργηση του στρατοπέδου και των διάσπαρτων στο νησί φυλακίων και η αντικατάστασή τους με μονάδες αναψυχής στις οποίες θα εργάζονται ισόμισθα οι πρώην διοικητές και ταξίαρχοι μαζί με τους φαντάρους των οποίων τις ζωές ήλεγχαν μέχρι τώρα...

Μια αναπάντεχη καλοκαιρινή μπόρα, μια καταιγίδα εξίσου αναμενόμενη μετά από τόση ζέστη. Η δυνατή βροχή διέλυσε τις σκιές μα όχι και το αποτύπωμά τους μέσα μου. Η σκοτεινή φιγούρα αποτραβήχτηκε στη δική της πλευρά της παραλίας, της παραλίας που διχοτομήθηκε ακριβοδίκαια από τους δύο δικαιούχους της. Τώρα, παίζω με τη λασπωμένη άμμο και χτίζω κάστρα. Στέκονται καλύτερα.

Το θαύμα είχε συντελεστεί. Το μπουκάλι δεν άδειαζε όσο κι αν πίναμε. Παίρναμε ο ένας το μπουκάλι από τα χέρια του άλλου και πίναμε χωρίς ποτήρι. Η γαβάθα με τα μούρα αποδείχθηκε αβαθής. Συμπόσιον.
Όσο ανέβαινε ο ήλιος τόσο περισσότερες σκιές εμφανιζόντουσαν και μας κύκλωναν, χόρευαν γύρω μας και στο τέλος μάς σκέπασαν...
Παραδόθηκα σε όνειρα παράξενα, φροϋδικά και ενδοσκοπικά. Το καλοκαίρι καλά κρατεί...

Άμμος χρωματισμένη γαλάζια, άμμος υγρή, τη διασχίζουν οι σκιές από τα κύματα μερικά μέτρα πιο πάνω. Ψάρια κυκλοφορούν, τα μάτια μου τσούζουν, η ανάσα τελειώνει κι ενώ θέλω να εξέλθω, ένα μπουκάλι κρασί ξαπλωμένο στο βυθό με περιμένει...Δεν είναι και κάποιος ανεκτίμητος θησαυρός, πρόκειται απλώς για ένα Bordeaux, ένα Chevalier Morvan του 1986. Το αρπάζω κι ανεβαίνω στην επιφάνεια. Ο ήλιος δεν έχει καν ακόμη φτάσει στο ζενίθ του, η παραλία είναι γεμάτη σκιές από τους βράχους που την περιτριγυρίζουν, είναι νωρίς για να ξεκινήσω να πίνω. Δεν πρόλαβα να πιάσω ούτε ένα ψάρι, ούτε καν μερικά μύδια δε μάζεψα. Πώς θα πιω χωρίς μεζέ; Βγαίνω στην παραλία, αφήνω το μπουκάλι κι ετοιμάζομαι να πιάσω το καλάμι όταν αντιλαμβάνομαι τη σκοτεινή φιγούρα να έρχεται προς το μέρος μου. Εξακολουθεί να είναι σκοτεινή, παρά το ότι με πλησιάζει. Τα χαρακτηριστικά του προσώπου είναι βυθισμένα στη σκιά του καπέλου και το μαύρο ρούχο που φορά απορροφά το φως και γίνεται ακόμη πιο σκοτεινό. Απλώνει το χέρι και μου προσφέρει μερικά μούρα. Δηλητηριώδη; Ποιος ξέρει; Του δίνω το μπουκάλι. Η πρώτη γουλιά θα είναι δική του. Αν το κρασί δεν είναι καλό και τα μούρα δηλητηριώδη, θα είμαστε ισοπαλία. Ο ήλιος δεν έχει ακόμη σηκωθεί επαρκώς κι εγώ ξεκινώ κρασοκατάνυξη παρέα με τους εφιάλτες μου. Με ένα μπουκάλι που ποτέ δεν αδειάζει. Ένα μπουκάλι γεμάτο χρυσάφι. Μούρα. Μύρα. Μοίρα.

Δε με νοιάζει που δε συναντώ κάποιον καθώς περνώ τον καιρό μου στην παραλία. Ούτε με ενοχλεί που το σχολείο είναι άδειο. Άδειο, μου αρέσει περισσότερο! Είναι μονάχα αυτή η σκοτεινή φιγούρα που με τρομάζει...Έχει κατασκηνώσει στην άλλη άκρη της παραλίας, δίπλα από το κομμάτι από τη στέγη του σχολείου που είχε πετάξει μια περσινή καταιγίδα και το οποίο είχα χρησιμοποιήσει ως σκίαστρο. Κάθεται στην άκρη της θάλασσας, καπνίζει στριφτά τσιγάρα, κοιτάζει συνέχεια προς το πέλαγος αλλά νιώθω ότι τα μάτια του είναι καρφωμένα πάνω μου. Είμαι σίγουρος πως όταν λείπω στο σχολείο, όταν έχω μπει μέσα στη σήραγγα, αυτός σηκώνεται, έρχεται στη σκηνή μου και ψάχνει τα πράγματά μου. Φοράει τα ρούχα μου ανάποδα, ξεφυλλίζει τα βιβλία κι οι μικρές μου σκέψεις δραπετεύουν και τις βρίσκω βυθισμένες στα γαλάζια νερά να παίζουν με τα χρυσόψαρα, καθώς η Δανάη εξακολουθεί να μου έχει γυρισμένη την πλάτη και να με προκαλεί να χαθώ στα χρωματιστά της όνειρα. Σηκώνεται και με αγκαλιάζει, μυρίζω τα μαλλιά της κι όταν ανοίγω τα μάτια είμαι καλυμμένος με φύκια που έφτυσε η θάλασσα.
Θαλάσσια άλγη και το κεφάλι μου πονά. Παρόλα αυτά, ανεβαίνω και πάλι στον δικό μου βράχο και πηδώ στη θάλασσα...
Κι η φιγούρα εξακολουθεί να με παρατηρεί...
Ποιος ξέρει, ίσως να εξαφανιστεί μέχρι να ανέβω στην επιφάνεια...

Πλησιάζει προς το τέλος κι αυτή η χρονιά κι εγώ συνεχίζω να σκάβω.
Είχα ξεκινήσει από την Παρασκευή 16 Οκτώβρη κι έχω σχεδόν φτάσει!
Από το σχολείο ένα καλοφτιαγμένο τούνελ κατεβαίνει όλο το βουνό και φτάνει στην πιο ωραία παραλία του νησιού. Βασικά, δεν έφτασε ακόμη. Θα φτάσει σε λίγες μέρες! Προγραμματισμένο να συμβεί με τη λήξη της σχολικής χρονιάς.
Και θα περάσω το καλοκαίρι μου, μένοντας στο σχολείο και διαβάζοντας όσα βρίσκονται στη βιβλιοθήκη του και κολυμπώντας στην καταγάλανη θάλασσα, στην γαλαζοπράσινη θάλασσα, τη μικρή μου ιδιωτική παραλία...
New Year's Resolution.

Φωνάζω όχι για να ακουστώ αλλά γιατί δεν αντέχω να το κρατήσω μέσα μου...Θέλω τόσο πολύ να τελειώσει η χρονιά, να πάνε σπίτια τους οι μαθητές κι εγώ να κατέβω στην παραλία και να μη φύγω όλο το καλοκαίρι από εκεί. Να μην έρθει κανένας άλλος! Θα βάλω μια παραπλανητική πινακίδα ότι τα νερά είναι τοξικά κι ότι εθεάθησαν καρχαρίες και μέδουσες κι ελπίζω πως θα μείνω μόνος...
Μόνος...

Μου άρεσε όμως που έμεινα στο σχολείο τόσο καιρό. Σκέφτομαι να το ξανακάνω. Θα αφήσω ένα παράθυρο ανοιχτό για να μπορώ να μπαίνω όποτε θέλω. Έχουμε πάνω από ένα μήνα μέχρι να κλείσουμε για καλοκαίρι και τα όσα συμβαίνουν στη χώρα με κάνουν να μη σκέφτομαι ούτε στιγμή την πιθανότητα να φύγω από το νησί. Ίσως ήρθε ο καιρός να αρχίσω να καλλιεργώ στον κήπο έξω από το σπίτι που νοικιάζω. Αν και στο χωριό, έτσι κι αλλιώς, πάντα μου έδιναν λαχανικά, γιατί είμαι ο μόνος ανύπαντρος δάσκαλος του χωριού κι είναι πολλοί που θα ήθελαν να παντρευτώ την κόρη τους, μα εγώ αρκούμαι στο να τις επισκέπτομαι κάποιες βραδιές στα δωμάτιά τους ή να έρχονται αυτές στο σπίτι μου. Προτιμώ να έρχονται αυτές γιατί είναι πιο άνετα και δεν είναι απαραίτητη η πλήρης σιωπή. Αλλά δεν έχουν εκπαιδευτεί στο να περνούν απαρατήρητες τα σοκάκια και πολύ φοβάμαι μήπως αντιληφθούν οι χωρικοί ότι πολλές από τις νεαρές του χωριού γνωρίζουν τον έρωτα προτού παντρευτούν και μάλιστα με κάποιον ο οποίος σε καμία περίπτωση δεν πρόκειται να τις αποκαταστήσει...Θα τονίσω πάντως ότι όλες είναι σε νόμιμη πάντα ηλικία και καμία από αυτές δεν υπήρξε ανήλικη τον καιρό που έπεσε στο κρεβάτι μου...Ίσως να ήταν όταν την πρωτοφίλησα, μα θεωρήστε το σαν μια προκαταβολή και προκαταβολική επικύρωση της συμφωνίας που θα εκπληρώνονταν μερικούς μήνες μετά...

Πάσχα

Κλειδωμένος από λάθος στο σχολείο, τριγυρνώ άσκοπα στις άδειες αίθουσες, τις γεμάτες σκόνη από κιμωλία, σκόνη που αιωρείται μονίμως, μιας και επικρατούν οι ιδανικές συνθήκες για να υφίσταται στην κατάσταση αυτή. Διαβάζω τα βιβλία της κάθε τάξης, ξεκινώντας από την Α'. Κατεβάζω τους πίνακες από τους τοίχους και τους μελετώ. Επεξεργάζομαι τα ορυκτά και τα ανθρώπινα ομοιώματα. Κρατώ σημειώσεις από όλα αυτά που μαθαίνω, καθώς προχωρώ από τάξη σε τάξη και προσπαθώ να βάλω και τις σκέψεις μου σε μια τάξη, μα το μόνο που καταφέρνω είναι να παραδίδομαι στη σιωπή του αχανούς κτιρίου.
Χαίρομαι που είσαι καλά, χαίρομαι που είμαστε καλά. Χαίρομαι που η ένταση των τελευταίων μηνών έχει πια εκτονωθεί και δεν υπάρχει κάτι να σκιάσει τη μεταξύ μας επικοινωνία.
Μα έχω θέματα δικά μου ακόμη να λύσω. Θέματα που δε λύνονται από μόνα τους. Θέματα που δεν έχουν γραφτεί στο χαρτί και δε δόθηκαν σε απροειδοποίητο διαγώνισμα. Θέματα που δεν πρόκειται να απαντηθούν. Όχι εύκολα τουλάχιστον. Μα δε με πειράζει. Κάθομαι στην καρέκλα, πάνω στο θρανίο είναι η λευκή σελίδα και κοιτάζω τα σχήματα στο ξύλο, μαθητής αδιάβαστος που περιμένει να περάσει η ώρα και να χτυπήσει το κουδούνι για να βγει έξω και να παίξει σαν να μην είχε συμβεί τίποτα.
Οι πασχαλινές διακοπές δεν τελείωσαν ακόμη κι εγώ έχω φτάσει στη ΣΤ' και ξεκίνησα πάλι από την αρχή. Αύριο μπαίνω στη Γ'. Τα σαββατοκύριακα ξεκουράζομαι και τα περνάω στο γραφείο των καθηγητών και στην αποθήκη με τα βιβλία και τα όργανα του εργαστηρίου που ποτέ δεν ετοιμάστηκε, ποτέ δε στήθηκε.
Δευτέρα πρωί θα με ξεκλειδώσουν. Θέλω να πιω νερό και να φάω. Θέλω...

Περπατώ στον κεντρικό δρόμο του μικρού χωριού, που είναι χτισμένο στην πιο ψηλή κορφή του πιο ψηλού βουνού του ακριτικού νησιού και βλέπω τον κόσμο να πηγαινοέρχεται. Μπαινοβγαίνουν στο μπακάλικο, στο χασάπικο και το παράρτημα του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου. Με τα μωρά τους και τα μικρά παιδιά, πολλά από τα οποία είναι μαθητές μου. Τους κοιτώ έντονα και προσπαθώ να αντιληφθώ το λόγο, να καταλάβω γιατί συμβαίνουν όλα αυτά, μα απάντηση δεν παίρνω από κανέναν, γιατί απλούστατα ποτέ κανείς δεν αναρωτήθηκε, γιατί έτσι τους έμαθαν να σκέφτονται από μικρά παιδιά. Και μεγαλώνοντας, αυτό ακριβώς περιμένουν, να παντρευτούν, να κάνουν παιδιά και να τους κληρονομήσουν ένα ακόμη πιο μικρό μερίδιο από το χωράφι που είχαν κληρονομήσει εκείνοι από τους γονείς τους. Γεννούν παιδιά με την ίδια ευκολία που ένας μεθυσμένος ξερνά ό,τι έχει πιει κι αν είναι τυχερός ίσως να πεθάνει από αναρρόφηση. Δύσκολος θάνατος, δε λέω, μα σίγουρος και αποτελεσματικός. Γεννούν παιδιά και το μόνο που κάνουν για να τα διαπαιδαγωγήσουν είναι να τους φανατίσουν με μια ποδοσφαιρική ομάδα, να τους μάθουν να σέβονται τις ανάγκες του πουλιού τους (για τα αγόρια) και να μάθουν να κάνουν τις δουλειές του σπιτιού και να ανοίγουν τα πόδια τους σε εκείνον που θα τους υποσχεθεί καλύτερες συνθήκες ζωής, μια πιο ζεστή φωλιά για να γεννήσουν τα αυγά τους (για τα κορίτσια).
Κι εγώ, έρχομαι καθημερινά σε επαφή με αυτές τις ψυχούλες και προσπαθώ όσο προλαβαίνω να ξύσω από το μυαλό τους τα κολλημένα λίπη που τους βάζουν οι γονείς τους και να τους μιλήσω για το σεβασμό στον άνθρωπο, για το πόσο μεγάλη ευθύνη έχουν που είναι ζωντανοί και πόσο πολύ θα πρέπει να προσέξουν τα βήματα που θα κάνουν σε αυτό το βαλτοτόπι. Κι ύστερα, το μεσημέρι καταφθάνουν οι γονείς, ορδές βαρβάρων, και χύνουν λεκάνες με λίπη και πάλι στα μυαλά τους και μέχρι να έρθει η επόμενη μέρα, τα λίπη έχουν παγώσει κι έχουν κολλήσει στους νευρώνες του εγκεφάλου τους και φράζουν τη ροή πληροφοριών και πρέπει από την αρχή να τους μιλώ για τις αξίες και τα ιδανικά, για έναν κόσμο απαλλαγμένο από την τυραννία θεών και χρήματος.
Κι είναι τόσες πολλές οι φορές που τα έχω πει όλα αυτά, ώστε πλέον πραγματικά τα πιστεύω κι είναι πια αδύνατον να βγουν από το δικό μου μυαλό.
Μα καταντώ ένας αστείος Δον Κιχώτης, καβάλα σε ποδήλατο και κραδαίνω έναν αναμμένο δαυλό, απειλώντας να βάλω φωτιά στον εαυτό μου, σε περίπωση που δεν εισακουστούν τα αιτήματά μου για αλλαγή...

Τα πράγματα μπήκαν σε μια φαινομενική τάξη. Οι τάξεις γέμισαν με μαθητές που διψούν για μάθηση και με γεμίζουν με ερωτήσεις. Οι ερωτήσεις που με βασάνιζαν στον ύπνο μου έμειναν αναπάντητες. Όπως ακριβώς και δεν σε απάντησα έκτοτε στη διαδρομή προς το σχολείο ή το δάσος ή οπουδήποτε. Οπουδήποτε κι αν προσπάθησα να κρύψω τις ερωτήσεις αυτές κατάφερναν να ξετρυπώνουν. Μέσα σε τρύπες που άνοιξε ο σκύλος στην αυλή μου καθώς έψαχνε για κόκαλα πέταξα τη ζωή μου μήπως και ησυχάσω από δαύτην...

Καθισμένος για μια ακόμη φορά στη στέγη του σχολείου, αφήνω τις μικρές χιονονιφάδες να συσσωρεύονται πάνω μου. Όσο το σώμα μου είναι ακόμη ζεστό, αυτές λιώνουν. Μα πέφτουν αμέσως κι άλλες κι η θερμοκρασία κατεβαίνει κι αυτές που έλιωσαν παγώνουν κι αυτές που πέφτουν κατόπιν όντως συσσωρεύονται κι εγώ απλώς αφήνομαι να απολαύσω μια Παρασκευή βράδυ στο πιο απομακρυσμένο χωριό, το πιο ψηλά χτισμένο, στην κορφή του πιο ψηλού βουνού του ακριτικού νησιού.

Και είμαι χαρούμενος, γιατί η ζωή γίνεται πιο απλή όταν το αίμα απλώς προσπαθεί να φτάσει στα άκρα κι είναι αυτό η μόνη έγνοια.

after

Η αλήθεια είναι τελικά ότι ποτέ δε μου έλειψε τόσο πολύ το να μπω σε αίθουσα γεμάτη με δεκάχρονα που τσιρίζουν...!
Τις τελευταίες ημέρες πάντως, οι ώρες περνούν πιο ευχάριστα. Λες κι η ζωή μου προσπαθεί να βρει το ρυθμό της. Κι αν δεν μπορέσει να επανέλθει στην αρχική μελωδία, θα βρει μερικές καινούριες νότες και θα συντάξει μια επική συμφωνία, ένα intermezzo τόσο καταιγιστικό ώστε τα πάντα θα ακολουθήσουν υποταγμένα στην ιδιοφυΐα του μυαλού μου...
Οι εργασίες αποκατάστασης της στέγης δεν ολοκληρώθηκαν γιατί τα λεφτά φαγώθηκαν από τους συνήθεις υπόπτους. Αλλά η λιμνούλα με το τσιμέντο έπηξε κι εγώ μπορώ να ανεβαίνω στη σκεπή χωρίς να φοβάμαι ότι μπορεί να ξαναπάθω τα ίδια. Δε θα άντεχα να γίνω και πάλι άγαλμα. Οι γάμπες μου με πονούν από την ορθοστασία και το μπακάλικο του χωριού δεν έχει κάλτσες διαβαθμισμένης συμπίεσης.

Εδέησε η Ευρωπαϊκή Ένωση και δώσανε μερικά λεφτά για να επισκευάσουν τη σκεπή από το σχολείο που είχε καταστραφεί αρκετό καιρό πριν και μας είχε αναγκάσει να κάνουμε μάθημα κάτω από σεντόνια που δανειστήκαμε από τα ξενοδοχεία του νησιού. Δίπλα από το κεντρικό κτήριο του σχολείου έχουν στήσει ένα μικρό εργοτάξιο, στο κέντρο του οποίου δεσπόζει μια πισίνα με υγρό τσιμέντο. Το προηγούμενο βράδυ είχα ανέβει για μια ακόμη φορά στο σταθερό κομμάτι της στέγης και χάζευα τα αστέρια, μιας και ο ουρανός έτυχε να είναι καθαρός και το φεγγάρι να βρίσκεται στο κάτω ημισφαίριο.

Λένε πως μια λάθος κίνηση αρκεί για να γίνει το κακό. Ένα στραβοπάτημα, μια σανίδα που δεν την είχαν καρφώσει καλά κι έπεσα μέσα στο λάκκο με το τσιμέντο. Έχασα τις αισθήσεις μου και δεν μπόρεσα να κολυμπήσω προς την άκρη, με αποτέλεσμα να περάσω όλο το βράδυ μέσα στο βραδείας πήξεως υγρό. Το επόμενο πρωί με βρήκε ακινητοποιημένο, μα δυνάμενο να αναπνέω! Όλο μου το σώμα είχε ντυθεί σκυρόδεμα και ομοίαζα πλέον με τσιμεντένιο άγαλμα.

"Θαύμα, θαύμα!" φώναξαν οι εργάτες μόλις με βρήκαν στην πισίνα. Με τράβηξαν έξω και με έστησαν όρθιο. Ο δήμαρχος απεφάνθη ότι το...αρχαίο άγαλμα που βρέθηκε μέσα στο λάκκο θα παρέμενε στην ιδιοκτησία της κοινότητας μέχρι να έρθουν από την εφορεία αρχαιοτήτων. Με έσυραν μέχρι την κεντρική πλατεία και εκεί με ξαναέστησαν πάνω σε βάθρο που παρέμενε αχρησιμοποίητο για χρόνια.

Πλήθος μαζεύτηκε και θαύμαζε το αρχαίο γλυπτό το οποίο παρίστανε έναν κούρο με τα χέρια προτεταμένα προς τα εμπρός σε αναζήτηση βοήθειας.

Τα νέα κυκλοφόρησαν γρήγορα στο νησί και έσπευσαν από παντού περιστέρια και δεκοχτούρες τα οποία ξεκίνησαν το δύσοσμο έργο τους. Κουτσουλιές παντού! Στο κεφάλι μα και στα χέρια! Ειδικά στα χέρια, μιας και εκεί δημιουργούνταν μια φυσική κοιλότητα, την οποία σιγά σιγά θα γέμιζαν με τα περιττώματά τους. Δεδομένου ότι το κέντρο βάρους του αγάλματος βρισκόταν εκτός του κορμού, υπολόγισα ότι σε λίγες μέρες θα είχε βαρύνει τόσο πολύ το μπροστινό κομμάτι ώστε θα έγερνε και θα έπεφτε κάτω με αποτέλεσμα να σπάσει και να απελευθερωθώ!

Έτσι νιώθω τον τελευταίο καιρό. Παγιδευμένος, εκτεθειμένος και χεσμένος πατόκορφα! Μα το σκατό σε λίγο θα με λυτρώσει...Και θα επιστρέψω στη διδασκαλία, που τόσο πολύ μού έχει λείψει...

Ο χρόνος λειτουργεί θεραπευτικά

Η Κυριακή χαρακτηρίζεται πάντοτε από μια άβολη σιωπή εν αναμονή της εβδομάδας που πρόκειται να ξεκινήσει. Μια σιωπή επώδυνη συνάμα, λες κι η πεταλούδα έφραξε τον αεραγωγό και πλέον δυσκολεύομαι να αναπνεύσω, τα πνευμόνια μου καίνε, η όρασή μου θολώνει, το κεφάλι μου πάει να σπάσει και το σκάφανδρο βυθίζεται βαρύ μέσα στο σκοτεινό φαράγγι.
Παγιδευμένος σε ένα σπίτι γεμάτο επισκέπτες χάνω τη δυνατότητα να πεταχτώ στο μπαλκόνι σου και να σου πω ότι σε σκέφτομαι πολύ κι ότι μου λείπεις ακόμη περισσότερο.
Όχι, δεν είναι τόσο η αίσθηση του γυμνού κορμιού σου πάνω μου που μου λείπει, μα η παρουσία σου και μόνο. Η συνύπαρξη των δυο μας σε ένα απειροελάχιστο χώρο σε μια οποιαδήποτε πολυκατοικία.
Παρόλα αυτά είμαι υποχρεωμένος να παραδεχτώ πως ο χρόνος υποτίθεται ότι λειτουργεί θεραπευτικά. Και πρέπει να το πω άλλη μια φορά ακόμη μήπως αρχίσει και λειτουργεί πράγματι έτσι.

Τελικά επιχείρησα να διασχίσω τη θάλασσα εκείνο το βράδυ, μα η θάλασσα ήταν αφιλόξενη κι ενώ με δέχτηκε στα παγωμένα νερά της, συμμάχησε με τον αέρα και με πέταξαν πάνω στα κοφτερά βράχια μιας γκρίζας νησίδας, που οι δυο γείτονες λαοί διεκδικούν εδώ και αιώνες...
Ακόμη βγάζω από το κρανίο μου βότσαλα και αγκάθια αχινών από τα μάτια μου.
Σύρθηκα αιμορραγώντας και κλαίγοντας σε μια χαραμάδα και περίμενα εκεί να κοπάσει η καταιγίδα. Μα η καταιγίδα κράτησε όλο το βράδυ και τα κύματα με παρέσυραν προς το ανοιχτό πέλαγος και ο αέρας με γύρισε πίσω στο νησί.
Ξύπνησα το επόμενο πρωί κάτω από το κομμάτι της παλιάς στέγης που είχε καρφωθεί πέρσι στην αμμουδιά κι ανηφόρισα προς το χωριό.
Ποτέ άλλοτε δε μου φάνηκε τόσο μεγάλη η απόσταση μέχρι εκεί.
Αναρωτιέμαι τι να κάνεις.
Πώς να περνάς τις μέρες σου.
Αν κοιμάσαι τα βράδια.
Στον καναπέ, άραγε, ή στο κρεβάτι;...

Δεν παύεις να υπάρχεις για μένα μόλις κλείσουμε το τηλέφωνο. Μα δεν ξέρω τι να κάνω. Να κολυμπήσω μέχρι την απέναντι ακτή; Κι αν ταράξω τον ύπνο σου; Ξέρω βέβαια ότι υπάρχει και η πιθανότητα να μην έχεις καταφέρει να κοιμηθείς...
Κι η εβδομάδα δεν έφτασε ακόμη στη μέση της...
Μη θυμώνεις.
Σε σκέφτομαι. Δεν πρόκειται να κοιμηθώ εύκολα μακριά σου. Χτες μόλις βλέπαμε μαζί την αγαπημένη μας σειρά, αγκαλιασμένοι μπροστά από την τηλεόραση που έκαιγε στο τζάκι.

Η πρώτη μέρα στο σχολείο έληξε με εμένα να γυρίζω σπίτι ασθμαίνοντας, κουτσαίνοντας, εξουθενωμένος και με έναν ανυπόφορο πονοκέφαλο που πέρασε μόλις πριν λίγο.
Τα παιδιά σχεδόν δε με ενόχλησαν όμως.
Ήταν οι σκέψεις που με τυραννούσαν. Οι επώδυνες συνειδητοποιήσεις που αναγκαζόμουν να κάνω, καθώς κίτρινα αστέρια έπεφταν από το δέντρο με τα πράσινα φύλλα και στοιβάζονταν το ένα πάνω στο άλλο, φτιάχνοντας έναν λάκκο σε αποσύνθεση.
Το ξέρω πως είμαι πολύ αυστηρός κριτής του εαυτού μου. Όπως επίσης ξέρω πως δεν υπάρχει πιθανότητα να σε πείσω για την ειλικρίνεια των λόγων μου, μιας και οι πράξεις μου δείχνουν ότι δε νοιάζομαι.
Νοιάζομαι όμως! Νοιάζομαι και πονάω.
Και τώρα που μαζί με τα κίτρινα αστέρια πέφτουν και άσπρες κρυσταλλικές νιφάδες, ανεβαίνω στην ταράτσα του σχολείου και ξαπλώνω, περιμένοντας όχι κάποια επιφοίτηση αλλά το χιόνι να με σκεπάσει...

Πραγματικά προσπαθώ να καταλάβω τι είναι όλα αυτά, ποια η σημασία τους, ποιος ο λόγος...Ο,τι έγινε δεν μπορεί να ξεγίνει. Δεν έχω δικαίωμα να μετανιώσω για αυτά που συνέβησαν γιατί αυτά είναι η ζωή, γλυκιά μου. Αυτή είναι η ζωή...Κι αν απαντήσεις δεν έχω να δώσω, παρά μόνο κι άλλα ερωτήματα κι άλλες εκκλήσεις για βοήθεια, δεν μπορώ παρά να είμαι ευγνώμων για το καθετί που αφορά εσένα μέσα στη ζωή μου. Το κάθε γέλιο, χάδι, φιλί, ταινία, τραγούδι, επεισόδιο, βόλτα, κουβέντα που μοιραστήκαμε. Τα πάντα. Και τα δάκρυα, τα ποτάμια που αυλάκωσαν τα μάγουλά μας, όταν ήμασταν ευτυχείς κι όταν πνιγόμασταν στη θλίψη.
Κι αυτή την ολιγοήμερη επίσκεψή μας στο Βερολίνο, που προέκυψε τόσο αναπάντεχα και κράτησε τόσο πολύ...We will always have Berlin κι ας μην έχω δει ακόμη την ταινία.

Δεν έχω κάτι άλλο πέρα από τις λέξεις που πετώ στο χαρτί. Είμαι ένας βουβός κωμικός που έχει υπογράψει συμβόλαιο σε δραματική σαπουνόπερα κι εκφράζω τα συναισθήματά μου με τα δάκρυα και το χαμόγελό μου. Τελευταία μόνο κλαίω.
Είμαι ένας δάσκαλος που υποφέρει πίσω από τη γελαστή μάσκα που φορά για να μη δηλητηριάσει τα παιδικά μυαλά, για να μην τους πει για το τίποτα που τον περιμένει, για το ποτέ και για το πουθενά.
Είμαι ένας άνθρωπος διαλυμένος και υπό κατεδάφιση. Αδιέξοδος και 12χρονος. Γερασμένος και απρόβλεπτος.
Κοιμάμαι τα βράδια και ονειρεύομαι μια ζωή άλλην από αυτή που ζω τη μέρα, πιο εμπνευσμένη, πιο ενδιαφέρουσα. Κοιμάμαι τη μέρα και ονειρεύομαι ότι τα βραδινά μου όνειρα είναι η πραγματική μου ζωή, εκείνο το απειροελάχιστο κομμάτι από ένα παράλληλο σύμπαν που έπεσε στο πάτωμα και έσπασε.
Μια θάλασσα μικρή βλέπω από την κορφή του βουνού και θέλω να πνιγώ μέσα της...

Ελπίζω να έχεις αποκοιμηθεί στον καναπέ στο σαλόνι σου και να έχεις αφήσει ανοιχτό το παράθυρο για να μπορέσω να μπω μέσα στο διαμέρισμά σου και να σε σκεπάσω με την κουβέρτα και να ξαπλώσω στο πάτωμα δίπλα σου και να κρατώ το χέρι σου. Κι ύστερα, να σε τραβήξω σιγά σιγά κάτω και να κοιμηθούμε αγκαλιά και να μην ξυπνήσουμε παρά μόνο όταν όλα θα έχουν λυθεί. Τα μάγια, η κατάρα, οι κόμποι στο λαιμό και στην καρδιά.

Αύριο ανοίγουν και πάλι τα σχολεία. Διάθεση καμία δεν έχω να μπω στην τάξη και να προσπαθήσω να αλληλεπιδράσω με τα παιδιά. Θα το κάνω όμως. Γιατί αυτό έχω μάθει να κάνω στη ζωή μου. Να κρύβω τα συναισθήματά μου και να προχωράω. Προς το χαμό μου προφανώς. Μα δεν έχει σημασία. Βουβές οι μέρες κι οι νύχτες ακόμη πιο σκληρές. Θρηνώ για αυτά που δεν τόλμησα να καλέσω να έρθουν. Κι αν η ζωή μου φαίνεται πως θα κυλήσει και πάλι στο γνώριμο αυλάκι, τίποτα μέσα μου δεν πρόκειται να είναι ξανά το ίδιο. Τα όσα αισθάνθηκα με σημάδεψαν και με χαράκωσαν με μαχαίρι καυτό. Ηρεμία, το ξέρω, δεν πρόκειται ξανά να βρω, παρά μόνο ψήγματά της, κρυμμένα στις αναμνήσεις των όσων ζήσαμε μαζί. Το μικρό χωριό στην κορφή του πιο ψηλού βουνού του ξεχασμένου νησιού θα με κρατήσει φυλακισμένο για πάντα. Δεν πρόκειται ποτέ να ζητήσω μετάθεση κι αν τελικά αποφασίσω να παραιτηθώ, εδώ θα μείνω και θα κοιμάμαι στο δάσος και στο λιβάδι με τις ανεμώνες.
Ποτάμια δάκρυα τρέχουν από τα μάτια μου. Με πιστεύεις άραγε; Με συγχωρείς; Θα με ξεχάσεις;...

31/12/2009

Κι ενώ η μικρή κοινότητα ετοιμάζεται να υποδεχτεί το νέο χρόνο, εγώ έχω κρυφτεί μέσα στο κουτί με τα βεγγαλικά για να εξαχνωθώ καθώς θα φεύγει η χρονιά κατά την οποία σε γνώρισα, μικρή μου ανεμώνη.
Πέρασα από το παρατημένο διαμέρισμα στο οποίο κάποτε έμενες και φώναξα το όνομά σου, μα κανείς δεν εμφανίστηκε στο μπαλκόνι. Έστω και για να μου πετάξει τα σκουπίδια του.
Έσκισα τις σελίδες από το ημερολόγιό μου και τις κόλλησα σε ένα αεροσκάφος που πετούσε από την πρωτεύουσα προς την επαρχία, μήπως τύχει και τα όνειρά μου να γίνουν ψιλόβροχο στον κήπο σου.
Μήπως και καταφέρει να ανθίσει κάποτε κάτι. Τώρα εκεί όλα είναι καμμένα από βόμβες ναπάλμ...

Ελπίζω να με έχεις ξεχάσει γιατί δεν αξίζω να με θυμάσαι. Ούτε καν να με μισείς. Δεν είμαι άξιος να σου προκαλώ κανένα συναίσθημα. Γιατί ο,τι κι αν συμβαίνει μέσα σου είναι θαυμαστό και πολύτιμο. Κι εγώ του φέρθηκα σαν σκουπίδι που το πέταξα από τον ακάλυπτο...

Συγγνώμη, συγγνώμη σου ζητώ με δάκρυα στα μάτια. Θέλω να είσαι πολύ καλά. Σε αγαπώ.

Σκοπός

Η απουσία παίζει ρόλο αποδομητικό και με τεμαχίζει όχι στα συστατικά μου μα σε στενές και μακριές πολύχρωμες κορδέλες που παρασύρει ο άνεμος και σκορπίζει από την πιο ψηλή κορφή του απομακρυσμένου νησιού σα φύλλα από το δέντρο των αναμνήσεών μας, το δέντρο που τώρα μαραζώνει καθώς το ποτίζω με δάκρυα.
Το στρατόπεδο απέναντι από το σχολείο είναι μισοάδειο και οι φαντάροι κάνουν απανωτά νούμερα στις σκοπιές.
Δεν έχω ακόμη ανοίξει τις βαλίτσες μου και πάω στον διοικητή.
Του ζητάω να βοηθήσω.
Μου δίνει ένα νεροπίστολο και με διατάζει να πάω στην πύλη που συνορεύει με το νεκροταφείο.
Ακίνητος θωρώ την άσπρη μαρμάρινη πολιτεία και συλλογιέμαι. Μα οι σκέψεις μου δεν είναι δυνατό να μετουσιωθούν σε λόγια, κι ας προσπαθούσες εσύ να καταλάβεις τι συνέβαινε στο κεφάλι μου κάθε φορά που σε κοιτούσα αμίλητος. Μια έκρηξη συνέβαινε κι εγώ πάλευα να βγω ζωντανός από τα συντρίμμια και τα χαλάσματα. Σκεφτόμουν, μα ακόμη δεν μπορώ να πω τι. Ίσως να προσευχόμουν για ένα παράλληλο Σύμπαν στο οποίο θα μπορούσα να ζήσω εκείνα που δε ζούσα στην πραγματική μου ζωή. Πλημμύριζα από αγάπη και έκλαιγα από λύπη για την αδυναμία μου να αλλάξω τις καταστάσεις. Δεν είναι ότι δεν ήθελα...

Τώρα, δάσκαλος και φρουρός στα υψίπεδα του Ποτέ και του Πουθενά. Μόνο που εξακολουθώ να υφίσταμαι. Μακριά σου πονάει.

Αεροστεγώς

Έζησα ένα μικρό καλοκαίρι μέσα στο φθινόπωρο και μέσα στο χειμώνα και είμαι ευγνώμων για αυτό. Οι δικές μου 64 ημέρες of Summer, πασπαλισμένες με χρυσόσκονη.
Η έκτακτη εκπαιδευτική άδεια που είχα ζητήσει για να καταφέρω να πάρω μιαν ανάσα από το νησί στο οποίο φαίνεται πως θα μείνω παγιδευμένος για μερικά ακόμη χρόνια, εξελίχθηκε σε απουσία άνευ αποδοχών μέχρι τις διακοπές για τα Χριστούγεννα. Προφανώς και θα έχω κάποια διοικητική επίπληξη από το διευθυντή μου, αλλά δε με νοιάζει. Αυτά που έζησα μ' εκείνη, είναι ικανά να με κρατήσουν ζωντανό ακόμη και στην πιο σκοτεινή και γεμάτη υγρασία αίθουσα διδασκαλίας και απομόνωσης.
Δεν έχω ακόμη συνειδητοποιήσει τι θησαυρό είχα για λίγο μέσα στα χέρια μου κι ότι τον έχασα για πάντα. Ή μάλλον, ξέρω και φοβάμαι να αφεθώ να το διαπιστώσω. Οπότε, έχω παγώσει τα συναισθήματά μου και προχωράω σκοντάφτοντας στις στιγμές που περάσαμε μαζί και τα χέρια μου ματώνουν από την αγάπη και το πρόσωπό μου καίγεται από τα δάκρυα και τα αυτιά μου αιμορραγούν από τη φωνή της κι ο αέρας φυσά δυνατά στην άδεια παραλία και βοηθά το κύμα που γλείφει την άμμο να σβήσει το μήνυμα που της άφησα για να της πω ότι δεν είμαι καλά, ότι οι γιορτές είναι πένθιμες κι ότι τα λαμπάκια βραχυκύκλωσαν και έκαψαν το δέντρο.
Γιατί εκείνη έχει φύγει μακριά για να γλιτώσει από τη σκληρότητα που επέδειξα και την απανθρωπιά και τον εγωισμό κι έχει δίκιο που με μισεί και μου λέει να πάω να γαμηθώ. Μα εγώ δε θα πάω να γαμηθώ. Θα πάω σ' έναν τσαγκάρη και θα του ζητήσω να ράψει με κλωστή τα μάτια μου και να καρφώσει τα χείλη μου και τη μύτη και τα αυτιά μου να σφραγίσει για πάντα.
Για να μην ξεγλιστρήσουν από μέσα μου ούτε η εικόνα της ούτε η γεύση της ούτε το γέλιο της ούτε η μυρωδιά της.

Η Νύχτα στο Νησί

Αξιώθηκα απόψε να τελειώσω το βιβλίο που είχα δανειστεί χρόνια πριν. Το είχα πάρει από τη βιβλιοθήκη/παραπέτασμα, πίσω από την οποία ένα μυστικό δωμάτιο αποκαλύπτεται αν ξέρεις το σύνθημα.
Συγγνώμη που σου το στέρησα τις μέρες των διακοπών σου.
Ξέρω ότι συνηθίζεις να κοιμάσαι διαβάζοντας το για πολλοστή φορά...Τώρα, φοβάμαι ότι εξαιτίας μου δε θα έχεις καλόν ύπνο.
Πετώ στην πυρά τις σκέψεις μου και σαν απάντηση παίρνω την πληροφορία ότι πλέον μένεις στο κέντρο της πόλης και κρατάς κλειστά τα παραθυρόφυλλα του σπιτιού σου.
Δε θέλω να κοιμηθώ.
Θέλω να γίνω πέτρα που θα την πετάξουν με ορμή μέσα στο σπήλαιο και θα αντηχεί σ' όλο το νησί το κλάμα μου.

Σκάλα στο κεφάλι

Απανωτά διαγωνίσματα στο σχολείο, ημερίδες επιμόρφωσης στο κέντρο πολιτισμού της κοινότητας, εργασίες επιδιόρθωσης στη στέγη του παλιού οικοδομήματος όπου στεγάζονται οι μελλοντικοί δολοφόνοι μου εν όψει του χειμώνα που ήδη έκανε την πρώτη του εμφάνιση με μια σύντομη χιονόπτωση προχτές βράδυ, καθώς εγώ ήμουν στο bar/cafe/pizzaria/pub του χωριού και έπινα κρασί νοθευμένο με τσίπουρο και γάλα κατσίκας και χρειάστηκε να κολυμπήσω μέσα στα χιόνια για να φτάσω σπίτι.
Αφορμές για να κρατιέται η σκέψη μου απασχολημένη από την πραγματικότητα που έχει να αντιμετωπίσει μέσα στο κεφάλι μου, αυτή τη σύγχυση, το μπέρδεμα, το κουβάρι που μπλέχτηκε στα πόδια μου και τυλίγεται τώρα γύρω από τη μέση μου και πάει προς το λαιμό μου.
Μέχρι που θα μου κόψει τον αέρα και τότε μόνο θα αναγκαστώ να σκύψω από πάνω μου για να με θεραπεύσω, μόνο που τότε θα είναι αργά και θα έχω σαπίσει πάνω στη σκεπή του σχολείου. Όπου, η αλήθεια είναι, περνάω πολλές από τις ώρες της κάθε μέρας και νύχτας. Κι αυτή η σκάλα, δεν έχει τελειωμό.
101 σκαλιά and counting...

Πολεμικό ανακοινωθέν

Δέθηκα με αλυσίδες για να μην μπορέσω να πάω στην παρέλαση και χαλάσω τη βολή του κόσμου. Είμαι ήδη αρκετά αλλόκοτος ως δάσκαλος για να επιβαρύνω κι άλλο τη θέση μου...Δεμένος, λοιπόν και ζωντανός.

Παραδέχομαι την αδυναμία μου να απαγκιστρωθώ από όλα αυτά που με δεσμεύουν σε συμβατικές παραστάσεις ενώπιων ενός συνηθισμένου ακροατηρίου που δεν μπορεί να αντιληφθεί το μεταμοντέρνο ως απόρροια της έπτωσης των ηθικών αξιών και δεσμών, μα σαν βλάσφημο και διαβολικό το αντιμετωπίζει.

Ήθελα να κάψω όλο τον αγρό, μα δεν κατάφερα ούτε καν να αυτοπυρποληθώ. Και τώρα περιφέρομαι στις ερημιές, με τις πληγές μου να χάσκουν σαν ποντικότρυπες κι από μέσα τους ξεχύνονται αηδιαστικά σκουλήκια και κατσαρίδες.

Και τώρα, αυτό το μικρό χωριό στην κορφή του πιο ψηλού βουνού του ακριτικού νησιού, με το σχολείο χτισμένο δίπλα στο θλιβερό στρατόπεδο, φαντάζει σαν τη χειρότερη του κόσμου φυλακή. Οι δεσμοφύλακες πέθαναν και τα κλειδιά ήταν από ξύλο και καήκαν μόλις τα έπιασα στα φλεγόμενα χέρια μου...

Μαχητής στον εμφύλιο, προδότης κι από τις δυο πλευρές με το μαχαίρι να τον κόβει στην ψυχή βαθιά.

Καλύτερα...παρά...τι;

Σήμερα πήρα επίσημα άδεια ώστε να εξαιρεθώ από τις εορταστικές εκδηλώσεις. Έμεινα σπίτι και διαβάζω όλη μέρα. Τέλειωσα ένα βιβλίο που είχα ξεκινήσει εδώ και καιρό, ξεκίνησα ένα άλλο, διάβασα τα άρθρα της κυριακάτικης εφημερίδας που είχαν περισσέψει κι όλα αυτά με τη συνοδεία συνεχόμενης μουσικής. Όλο το αρχείο μου στο shuffle. Απ'έξω ακούω χειροκροτήματα. Κοιτάζω διακριτικά από το παράθυρο. Μόλις τελείωσε και το θεατρικό στο οποίο συμμετείχαν κάποιοι από τους μαθητές μου, εμπνευσμένο από τις ημέρες του "ΟΧΙ"...Στο διπλανό στρατόπεδο, οι φαντάροι με πλήρη εξάρτυση παρελαύνουν δοκιμαστικά κάτω από τον καυτό ήλιο, την ομίχλη, τη βροχή και το χιονόνερο...
Όμως, τίποτα από όλα αυτά δεν είναι ικανό να κάνει το μυαλό μου να ξεκολλήσει από την εικόνα σου. Δύσκολες οι επιλογές που αναγκαζόμαστε και παίρνουμε σε κάθε βήμα μας. Επώδυνες οι αρνητικές τους συνέπειες και σύντομες σαν οργασμός οι θετικές. Μερικές ανάσες ανακούφισης κι η καθημερινότητα επιστρέφει δριμύτερη, πιο αγριεμένη...
Αισθάνομαι παγιδευμένος στη διαβρωτική επίδραση της συνήθειας, που δε χάνεται ακόμη κι αν μεσολαβούν μήνες απουσίας της καθημερινής και επί διαφόρων θεμάτων τριβής.
Κι όσο με διαβρώνει και με φθείρει, ώστε να θέλω να απελευθερωθώ, άλλο τόσο με εγκλωβίζει, έχοντας κρύψει όλα τα κλειδιά που ανοίγουν τις θύρες κινδύνου. Μόνος τρόπος να πηδήξω από το παράθυρο, μα η πτώση, αν και επιθυμητή ως εμπειρία, μόνο μοιραία μπορεί να είναι.
Έχω αρχίσει να σκέφτομαι να ορμήσω αύριο στους φαντάρους και να τους αναγκάσω να με πυροβολήσουν...
Μα οι μαθητές μου θα μείνουν μέρες χωρίς δάσκαλο...

apospasma neruda

Ο χρήστης λέει:

αναμεσα σε χειλη και χειλη υπαρχουν πολεις

Ο χρήστης λέει:

από άφθονη σταχτη και υγρο λοφίο

Ο χρήστης λέει:

σταγόνες του πότε και πως, ακαθοριστες κυκλοφοριες

Ο χρήστης λέει:

αναμεσα σε χείλη και χείλη οπως σε ακτή

Ο χρήστης λέει:

από άμμο και γυαλί, περνάει ο άνεμος

Ο χρήστης λέει:

Για αυτό δεν εχεις τέλος,

Ο χρήστης λέει:

περιμάζεψε με οπως αν ήσουν

Ο χρήστης λέει:

όλη επισημοτητα, όλη νυχτερινή σαν μια περιοχή,

Ο χρήστης λέει:

ώσπου να γίνεις ένα με τις γραμμές του χρόνου

Ο χρήστης λέει:

προχώρησε μες στη γλυκύτητα,

Ο χρήστης λέει:

έλα στο πλευρό μου ώσπου τα δακτυλόσχημα

Ο χρήστης λέει:

λουλουδια των βιολιών

Ο χρήστης λέει:

να σωπάσουν, ώσπου τα μουσκλια να ριζώσουν στον κεραυνό

Ο χρήστης λέει:

ωσπου από το σφυγμό χεριού και χεριού να κατέβουν οι ρίζες...

Ο χρήστης λέει:

...Στον έρωτα σαν το νερό της θαλασσας έχεις λυθεί

Επετειακά επίκαιρα

Θέλω ο χρόνος να κολλήσει σε έναν ατέρμονα βρόγχο, να αγκιστρωθεί πάνω του σαν ψάρι στο δόλωμα και να επανέρχομαι συνεχώς σ' εκείνη την Παρασκευή και στην εβδομάδα που ακολούθησε. Ζωές παράλληλες, η μια μέσα στην άλλη κι εγώ με το διακόπτη κατεβασμένο ψάχνω στα σκοτεινά, όχι απαντήσεις, αλλά μια καρέκλα για να καθίσω και να ξεκουράσω τις σκέψεις μου.
Το σχολείο υπολειτουργεί λόγω της 28ης κι εγώ δε συμμετέχω στις πρόβες για την παρέλαση. Δεν αντέχω να βλέπω τους μαθητές μου να μιμούνται τους φαντάρους του στρατοπέδου και να περπατάνε με βηματισμό υπό τον ρυθμό στρατιωτικών παιάνων.
Προσπαθώ να πιάσω κουβέντα με τη νεαρή φιλόλογο μα εκείνη είναι επικεντρωμένη στο να συντάξει τον πανηγυρικό λόγο της Τετάρτης. "Ζήτω το Έθνος" και τα τυπικά...Την κοιτάζω κι αναρωτιέμαι πόσο πιστεύει τις ασυναρτησίες που αντιγράφει από περασμένες γιορτές κι από πρότυπα λογυδρίων που κυκλοφορούν στο internet.
Θυμάμαι που ως φοιτητής στην Αθήνα συμμετείχα στις αντι-παρελάσεις και που μια φορά με συνέλαβαν για διατάραξη της κοινής ησυχίας, ενώ από πάνω μας πετούσαν τα μαχητικά αεροπλάνα...Θυμάμαι την Αθήνα κι έρχεται ο νους μου σ'εσένα κι εκείνη την εβδομάδα. Πάνε χρόνια ή είναι μόλις πριν ένα μήνα που σε γνώρισα;
Να μην είχα μόνο τόσες πολλές υποχρεώσεις! Δεν τολμώ να παραιτηθώ από τη δουλειά μου για να μπορέσω να έρθω εκεί που είσαι εσύ και οι λοιπές εκκρεμότητες είναι πολύπλοκες για να μπορέσω να τις λύσω. Αν και μάλλον δεν τολμώ, γιατί θα μπορούσα να πάρω ένα μαχαίρι και να τις κόψω. Σαν το τσιγάρο. Σαν μια κακή συνήθεια.
Επανέρχεται η σκέψη μου σε εκείνο το πρωινό. Τότε που είδα το πρώτο σου μήνυμα. Ένα "psiiit" σε μια γάτα που είχε φτάσει στον όροφό σου...

Παρεξήγηση Περί Χρόνου

Θυμάμαι ότι πέρσι, τέτοιο καιρό, σου είχα πει ότι θέλω να μου αφιερώνεις περισσότερο χρόνο κι εσύ νόμισες ότι σε ήθελα για πάντα και τρόμαξες κι εξαφανίστηκες! Μα εγώ ήθελα απλώς να προλαβαίνει το στρώμα στο κρεβάτι να παίρνει το σχήμα του κορμιού σου για να το λατρεύω σαν ειδώλιο μέχρι να ξαπλώσεις και πάλι γυμνή δίπλα μου και πάνω μου...

Ωχ!

Είχα βουλιάξει σε μια λακούβα στην παραλία κι η λακούβα γέμιζε νερό και άμμο κι εγώ παγιδεύτηκα εκεί μέσα και φιλοξενούμουν ταυτόχρονα κι απολάμβανα την άμπωτη και την πλημμυρίδα, πνιγόμουν κι ανασταινόμουν κάθε που το φεγγάρι άλλαζε πλευρό, άφηνα το αλάτι να στεγνώνει στο μέτωπό μου και τη βροχή να με ξεπλένει κι ευγνωμονούσα για κάθε κόκκο άμμου πού είχε μπει στα μάτια μου κι έγδερνε τους βολβούς μου.

Μα τώρα οι διακοπές τελειώσανε. Ήρθε ο διευθυντής του σχολείου και αποξήρανε τη λακούβα και με έσυρε από το αυτί μέχρι το σχολείο και με έβαλε στην πόρτα να υποδέχομαι τους γονείς των μαθητών και τους φανταρους...

Μια βραδιά κι ένα ξύπνημα

Είναι φορές κατά τις οποίες μου λείπεις.
Κι ανασύρω από τα έγκατα των αναμνήσεών μου τις λιγοστές φωτογραφίες που πρόλαβα να κλέψω από το άλμπουμ που είχες στο δωμάτιό σου, τη μόνη φορά που αξιώθηκα να πάω εκεί.
Για μερικές μόνο ανάσες, μερικά φιλιά πάνω στο παιδικό σου κρεβάτι.
Κι ύστερα, το ταξί κατηφόρισε από την νέα πόλη μέσα στην (κ)ό(λ)αση των πεζοδρόμων.
Το στρώμα ήταν κάτω στο πάτωμα κι εσύ κουβαλούσες το βιος σου για μια βραδιά.

Σαν την ΙΚΕΑ, θα δοκιμάσω την αντοχή της στέγης προτού μπουν οι μαθητές από κάτω!

Η χτεσινή καταιγίδα τα πήρε όλα και τα σήκωσε. Η στέγη του σχολείου απογειώθηκε και σαν ανεμόπτερο διέσχισε όλη τη θέα μπροστά μου μέχρι τη θάλασσα και καρφώθηκε με ορμή στην παραλία, φτιάχοντας ένα σκίαστρο το οποίο πολύ θα χρειαστώ σε λίγες μέρες που απαλάσσομαι από τα καθήκοντά μου και θα μπορώ να ζω στα όρια στεριάς και πελάγους, σαν ασκητής, σα Ρωβινσώνας!
Μαζί με τους φαντάρους από το διπλανό στρατόπεδο κατασκευάζουμε καινούριο σκέπαστρο και ελπίζω να είναι ικανό να αντέξει το βάρος του χιονιού που θα μας σκεπάσει σε λίγους μήνες.
Μέσα στην ομάδα είναι και 2 πολιτικοί μηχανικοί και φαντάζομαι ότι κάτι θα έμαθαν στη σχολή τους και θα το εφαρμόσουν με επιτυχία εδώ.
Εξάλλου, είναι σημαντική αποστολή να προστατέψεις τα παιδιά από τις κακουχίες καθώς αυτά παιδεύονται με τη γνώση και τις μαθησιακές διαδικασίες και είμαι αποφασισμένος να χοροπηδάω στη σκεπή για 2 μέρες ώστε να σιγουρευτώ ότι κατασκευάστηκε ορθώς, ακόμα κι αν κινδυνεύω να καταπλακωθώ από τα συντρίμια σε περίπτωση που κάτι τοποθετήθηκε λάθος. Χρήσιμος καθηγητής είναι κι αυτός που θυσιάζεται για τους μαθητές του!
Αν τελικά επιζήσω της διαδικασίας, θα κατασκηνώσω κάτω από την παλιά στέγη του σχολείου, η οποία βρίσκεται πλέον στην παραλία την πιο όμορφη του νησιού, του νησιού στου οποίου στην κορφή του πιο ψηλού βουνού βρίσκεται το χωριό και το σχολείο μου.

Εξετάσεις και εκλογές

Το σχολείο στο χωριό έχει μια παράξενη κινητικότητα αυτές τις μέρες.
Μαθητές μπαίνουν στις αίθουσες, χωρίς φασαρία, χωρίς βαριές τσάντες φορτωμένες στις πλάτες τους.
Ήσυχα παιρνούν οι ώρες κι ύστερα φεύγουν για τα σπίτια τους για να επιστρέψουν την επόμενη ημέρα και να εξετασθούν σε κάποιο άλλο μάθημα.
Οι στρατιώτες παραμένουν φρουροί στο χώρο, ίσως και ενόψει ευρωεκλογών, οπότε και το ξεχασμένο χωριό στην κορφή του πιο ψηλού βουνού στο ακριτικό νησί, ενδεχομένως υποδεχτεί κάποιους από τους δημότες του που μένουν στα μεγάλα αστικά κέντρα.
Εγώ, δεν ψηφίζω.
Το όνομά μου δεν υπάρχει σε κανέναν εκλογικό κατάλογο.
Κανένα χωριό δε με διεκδικεί κι αυτό στο οποίο βρίσκομαι τώρα, με ανέχεται γιατί διδάσκω τα λιγοστά παιδιά του.
Τα βράδια, ξαπλώνω στη στέγη του σχολείου και δεν ονειρεύομαι, δε σκέφτομαι, δεν ταξιδεύω. Απλώς κοιτάζω τ' αστέρια.

Πηγάδι με χρυσάφι

Δεν έφυγαν ακόμη όλοι οι πασχαλινοί επισκέπτες, μα οι περισσότεροι έχουν ήδη επιστρέψει στις πόλεις τους και το μικρό χωριό στην κορφή του βουνού έχει σχεδόν ερημώσει και πάλι.
Τα παιδιά απολαμβάνουν τις τελευταίες μέρες χωρίς σχολείο και οι φωνές τους διατηρούν την ψευδαίσθηση πως η απομόνωση αργεί, μα το ξέρω καλά πως μια ψευδαίσθηση είναι μονάχα.
Ετοιμάζω τα φυλλάδια των επαναλήψεων και κάθομαι στο μπαλκόνι.
Τα χιόνια που μας είχαν απομονώσει από τον υπόλοιπο κόσμο όλο το χειμώνα έχουν λιώσει, μα, μη διαθέτοντας θάλασσα, εδώ στην κορυφή που είμαστε, πάλι μονάχοι θα περνάμε τα σαββατοκύριακά μας...
Περιμένω να τελειώσουν οι εξετάσεις για να πάω να βουτήξω στο πηγάδι στην πλατεία του χωριού.
Θα κρατήσω την ανάσα μου και θα πάω όσο πιο μακριά μπορώ.
Ίσως να καταφέρω να φτάσω σε εκείνη τη σπηλιά όπου φημολογείται ότι κατά την κατοχή είχαν κρύψει οι κατακτητές χρυσό κι ασήμι κι έχουν χαθεί δεκάδες παλικάρια που τόλμησαν να αναζητήσουν το θησαυρό...
Κι αν τον βρω, θα τον φάω όλο μόνος μου!
Δε θα σου δώσω ούτε μια χρυσή λίρα!

Χιόνια ακόμα

Μπήκε και η ρημάδα η άνοιξη μα στο χωριό στην κορυφή του πιο ψηλού λόφου του νησιού ο χειμώνας συνεχίζεται με μεγαλύτερη ένταση από ο,τι τον βίωσαν οι εν τη πόλει διάγοντες το βίο τους.
Το παλιό σχολείο έχει αποκλειστεί από τα χιόνια και οι στρατιώτες του παρακείμενου φυλακίου ματαίως προσπαθούν να ανοίξουν το δρόμο. Χάνονται κι εκείνοι και το χωριό ήδη θρηνεί 3 παλικάρια.
Κι εγώ, κρεμασμένος στο δέντρο ανάποδα, σα νυχτερίδα, ατενίζω το αλλόκοτο τοπίο αισθανόμενος περισσότερο με θήραμα που πιάστηκε στην παγίδα και περιμένει τους κυνηγούς να έρθουν και να το λυτρώσουν...
Κι εσύ, είχες πει ότι θα έμενες μαζί μου...Είχες.

Σκασμός!

Κουράστηκα να σας ακούω.
Αφήστε τα δικά σας όνειρα για τον δικό σας ύπνο.
Μην παρεμβαίνετε σε αυτά που δεν αφορούν κάποιον άλλον.
Και πάλι, αει σιχτίρ!
Αφιερωμένο σε όλους εκείνους οι οποίοι ως καλοθελητές τη λένε την καλή κουβέντα τους!Αμάν πια!
Κοιτάξτε τα δικά σας χάλια, τις δικές σας ζωές που υπολείπονται των προσδοκιών σας.
Δες τα χάλια της οικογένειάς σου και σκάσε, μη μιλάς για τα δικά μου καμώματα!
Σε βαρέθηκα, σε σιχάθηκα!
Σκάσε, βούλωσε το στόμα σου με ό,τι σκατό μπορείς να βρεις.
Κι αν δεν έχεις κάτι εύκαιρο, φτιάξε!

Τα σέβη μου!

Δεν πρόκειται για ημερολόγιο μίσους ή κακίας. Σε καμία περίπτωση.
Αλλά είναι φορές που μου βγαίνει τόσο έντονα να σιχτιρίσω ώστε δεν μπορώ να αντισταθώ στον πειρασμό.
Αει σιχτίρ, λοιπόν!

Ίσως να είμαι μνησίκακος. Ίσως απλώς να μην μπορώ να ξεχάσω. Προσπαθώ να εξηγήσω λογικά, μα δεν καταφέρνω πάντα την υποκειμενικότητα.

Από τη δική μου σκοπιά, λοιπόν, από το δικό μου φυλάκιο, εδώ πάνω στην κορφή του βουνού, στο ακριτικό νησί, βλέπω τα πράγματα διαφορετικά από παλιότερα. Πιο ομιχλώδη και πιο σαφή συγχρόνως μέσα στην αδιευκρινιστότητά τους. Κι όσο κι αν προσπαθώ να το αποφύγω, δεν καταφέρνω παρά να το ξαναγράψω:
Αει σιχτίρ!

Καλά να περνάς!

Μαζεύω, λοιπόν, όλο το χιόνι του κόσμου και το κάνω μια τεράστια χιονόμπαλα και την πετάω κατά πάνω σου! Αχ, να σε βρει κατάμουτρα! Να σου παγώσει αυτό το χαμόγελο στα χείλη και ποτέ ξανά να μη σε δω! Δε με νοιάζει τι θα κάνεις. Να σκάψεις ένα λαγούμι και να ελευθερωθείς. Αλλά, εγώ να έχω προλάβει να έχω φύγει και να σε έχω αφήσει εκεί, θαμμένη στο χιόνι, βαλμένη στην κατάψυξη, όπου κανείς άλλος δε θα μπορεί να σε απολαύσει. Αφού όχι εγώ, τότε κανένας. Τουλάχιστον, έτσι θα θέλω να πιστεύω!
Κι ας σου έχω αφήσει λίγο πιο πέρα έναν αναπτήρα για να λιώσεις τον πάγο και να φύγεις.

Τι κατάφερες τελικά μαζί μου; Τι κατόρθωσες; Ήταν αρκετό αυτό για σένα; Αυτές οι λίγες βόλτες κάτω από το αυγουστιάτικο φεγγάρι; Γιατί δεν πάλεψες για μερικές μέρες ακόμη; Για μερικές μέρες, μωρή! Να με δεις πώς είμαι και στο φως του ήλιου! Καλός είμαι! Σε διαβεβαιώ! Έχω περγαμηνές εγώ!

Τέλος πάντων, καλά να περνάς! ΚΑΛΑ ΝΑ ΠΕΡΝΑΣ!

Κρύα όνειρα

Μα εσύ δε μιλάς. Μου χαρίζεις μονάχα τη σιωπή σου κι είναι δώρο αυτό που δεν το θέλω καθόλου. Κυρίως τώρα. Τώρα που ο αέρας φέρνει το χιόνι στο τζάμι του παραθύρου και το πετά με ορμή για να το σπάσει. Το τζάμι. Πετά το χιόνι για να σπάσει το τζάμι. Όμως το τζάμι δε σπάει και το χιόνι συσσωρεύεται στο παράθυρο και με αποκλείει. Όπως έχει αποκλείσει και το χωριό ολόκληρο κι όλη την οικουμένη.

Δε μιλάς. Δεν ξέρω τι θα έλεγες και δεν ξέρω τι θα ήθελα να ακούσω. Φοβάμαι πως θα με κατηγορούσες που έφυγα και δε σε πολιόρκησα κι άλλο. Μα εσύ δεν είσαι κάστρο κι εγώ δεν είμαι στρατάρχης. Ένας υπομηχανικός του πεζικού κι ένας σταβλίτης είμαι. Ήθελες να σκοτωθώ για χάρη σου, μα εγώ τη ζωή μου δεν την ξοδεύω έτσι στους έρωτες, χωρίς κάποια διαβεβαίωση της αμοιβής και του επάθλου. Γιατί εσύ δε μου εγγυήθηκες τίποτα. Θέλησες μόνο να σε κυνηγήσω για να επιβεβαιώσεις τη δική σου ματαιδοξία. Ή τουλάχιστον αυτό μου έδωσες να καταλάβω. Ή τουλάχιστον αυτό με βολεύει να θεωρώ ότι συνέβαινε, γιατί κι εγώ τη ματαιότητα την έχω πάντα εύκαιρη σαν απάντηση.

Τέλος πάντων. Δε μιλάς. Προτιμάς να με τυραννάς με τη σιωπή σου κι αυτό το μαρτύριο θα το δεχθώ. Ανοίγω το παράθυρο κι αφήνω τον αέρα να φέρει μέσα στο δωμάτιο όλο το χιόνι που κουβαλά. Όλο το χιόνι του κόσμου. Ξαπλώνω στο πάτωμα και σ' ονειρεύομαι.

Σκοπιές

Στο ακριτικό νησί, στο πιο ψηλό βουνό του και στο μικρότερο όλων από τα χωριά του είναι ένα μισογκρεμισμένο σχολείο στην αυλή του οποίου ασκούνται καθημερινά οι φαντάροι του γειτονικού στρατοπέδου και μαζεύονται το πρωί μαζί με τα παιδιά για την προσευχή κι ύστερα τα παιδιά μπαίνουν να κάνουν μάθημα κι οι φαντάροι φυλάνε σκοπιές ακροβολισμένοι γύρω από το ετοιμόρροπο κτήριο και μέσα σ' αυτό, μέσα στις τάξεις κι είναι τυχεροί όσοι κληρώνονται για σκοπιά μέσα, όχι γιατί έξω κάνει κρύο, μα γιατί εκεί δεν είναι μόνοι και συν τοις άλλοις μαθαίνουν και πράγματα ενδιαφέροντα, γράμματα σπουδάγματα...

Κι είμαι εγώ δάσκαλος και στρατιώτης μαζί, ζωσμένος με πυρομαχικά και με την τσάντα με τα βιβλία και εκτίθεμαι στον πίνακα και στοχεύουν και βάλλουν εναντίον μου τα παιδιά τις απορίες τους. Απορίες σκληρές σα μολύβι, σαν το μέταλλο που καρφώθηκε στο χέρι μου όταν εξερράγη το όπλο στη βολή εθισμού. Απορίες όχι για τα μαθήματα, μα για τη ζωή και την αδικία στον κόσμο και για το θάνατο που μας θερίζει όλους και τίποτα δεν αφήνει, παρά μόνο χήρες κι ορφανά κι άδεια ρημαγμένα σπίτια και ξύλινους σταυρούς βιαστικά χωμένους στο βρεγμένο χώμα.

Κι εγώ δεν ξέρω τι να τους απαντήσω, γιατί δεν την κατέχω την απάντηση κι αργεί να έρθει η αλλαγή κι είναι το νούμερο το γερμανικό...

Old Faithful

Κουράστηκα να ανεβαίνω με τις σκάλες. Έτσι κι αλλιώς, οι πόρτες σε κάθε όροφο είναι κλειδωμένες και δεν μπορώ να μπω μέσα για να δω τι γίνεται και το τοπίο είναι μονότονο και τα σκαλοπάτια επαναλαμβάνονται σε μια ελικοειδή αλληλουχία.

Θέλω να πάω με το ασανσέρ. Μα είναι κλειδωμένες οι πόρτες κι εγώ παγιδευμένος στο κλιμακοστάσιο, καταραμένος να ανεβαίνω συνεχώς και ποτέ να μην μπορώ να κάνω κάτι άλλο, γιατί το κτίριο πλημμυρίζει και τα νερά με κυνηγούν και γυρεύουν διέξοδο προς τα πάνω για να τιναχτούν από την ταράτσα σαν τεράστιος πίδακας, σαν geyser στο εθνικό πάρκο που κάψανε το καλοκαίρι.

Χιονίζει σφαίρες

Χιονίζει απόψε στο μικρό χωριό στην κορφή του βουνού του νησιού καταμεσής τους πελάγους κι εγώ σε είδα πριν λίγες ώρες σε κεντρικό δρόμο της Αθήνας κι ένιωσα ότι μου έλειψε αυτό που είχαμε γιατί αυτό που δεν έχω τώρα δε με ευχαριστεί καθόλου κι είμαι ορφανός γιατί τον πατέρα μου τον σκότωσε ένας φρουρός που σε κάτι ειδικευόταν.
Κλείνω τα παραθυρόφυλλα και τις πόρτες σφαλίζω γιατί απ'έξω οι λύκοι αλυχτάνε κι εγώ είμαι μονάχος.
Αν ήσουν εδώ, δε θα 'μουν μόνος, μα θα 'πρεπε να σε προστατεύω γιατί οι σφαίρες πέφτουν βροχή.
Ίσως κάποια να με πετύχαινε στην καρδιά και να καρφωνόταν στο πέμπτο σφόνδυλο και να ξεμπέρδευα...

Φθινοπωρινός ουρανός

Μου έλειψες, πάντως, γλυκιά μου...Απόψε έχει ξαστεριά και τα φωτεινά σημαδάκια στον ουρανό θυμίζουν τις καφέ τελίτσες στο κορμί σου που σχημάτιζαν διάφορους αστερισμούς...

Παρόλα αυτά, δε θα σε ψάξω! Τόσα χρόνια εντός και εκτός σχέσεων έμαθα να μην κάνω εγώ κάποια κίνηση μετά το τέλος της ιστορίας. Ποτέ δεν είχε βγει σε καλό όποτε το προσπάθησα κι είμαι πολύ παππούς για να το πράξω πάλι.

Εξάλλου, η ζωή μου είναι και πάλι complicated λόγω άλλων καταστάσεων. Μεταθέσεις, αποσπάσεις κι εκτελεστικά αποσπάσματα...

Νωρίς ήρθε ο αποκλεισμός

Τελικά, γλυκιά μου, κλείστηκες στο καβούκι σου,ε;
Έφτιαξες ένα διαφανές κουκούλι με τα υγρά σου και μπήκες μέσα για να προστατευτείς από τις αλλαγές που θα σήμαινε η αλληλεπίδραση μαζί μου.
Perhaps it was 2 soon 4 u to change something...

Και τώρα, κρεμασμένη από το ταβάνι, με μια κλωστή να σε κρατάει από το να μην πέσεις, μοιάζεις με έκθεμα σε gallery σύγχρονης τέχνης.

Ξέρω πολλούς που θα σε αγόραζαν όσο κι αν κόστιζες. Μα δεν πρόκειται ποτέ να βγεις σε δημορασία. Προτιμάς την έκθεση και την αυτοακύρωση που προκύπτει.

Στο νησί έχει αρχίσει να μπαίνει για τα καλά η περίοδος της μοναξιάς. Δε λέγεται φθινόπωρο ή χειμώνας, λέγεται αποκλεισμός και άγονη γραμμή.

Χιονίζει από το πρωί και το χωριό στην κορυφή του βουνού θα κρυφτεί για μερικούς μήνες από τους πάντες. Μα όχι από τα πάντα. Τα πάντα, αν θέλουν, μπορούν να πάνε εκεί με τον αέρα και τη βροχή...

Βρεγμένος και σφαγμένος

Έμοιαζα σα να είχα μόλις γεννηθεί. Μέσα στα νερά και μέσα στα αίματα. Δεν έκλαψα καθόλου, μα δεν ανησύχησε ο γιατρός. Η εγκεφαλική βλάβη είχε αποφευχθεί και παρέμεινε μόνο η μαλακία. Ο γυάλινος πλακούντας είχε σπάσει και ξέβρασε τον δύστυχο άνδρα στα πόδια του αντικειμένου του πόθου του...

Τρελά ρεζιλίκια!

Να μην τα πολυλογώ, στο δρόμο για το Κέντρο Υγείας δώσαμε το πρώτο μας φιλί και στο φορείο που με πήγαινε στο ΤΔΚΕΠ (Τμήμα Δήθεν και Καλά Επειγόντων Περιστατικών) ολοκληρώσαμε τον έρωτά μας, εκτονώσαμε τον πόθο που μας είχε κατακλύσει τις προηγούμενες μέρες κι έκανε το καλοκαίρι αφόρητο και καυτό...

Τις υπόλοιπες μέρες τις περάσαμε διάγοντας βίον σκυλίσιον, προσέχοντας μην μπλεχτούν τα πόδια της στα ράμματά μου...

Καλά ήταν, παράπονο δεν έχω! Κι εκεί που λέγαμε να με γνωρίσει στους γονείς της, μου ήρθε μετάθεση για ένα άλλο νησί και την έκανα με ελαφρά πηδηματάκια, σαν επίπεδη πέτρα που κάποιος πέταξε στη θάλασσα προσπαθώντας να τη φτάσει όσο πιο μακριά μπορούσε και με όσες περισσότερες αναπηδήσεις κατάφερνε...

Ποτάμια στη θάλασσα

Περάσαν μήνες, περάσαν χρόνια, ο άνεμος σκόρπισε τις μνήμες και σάρωσε όλες τις θύμησες και το τοπίο γυμνώθηκε κι αποκάλυψε τη σκληρή πέτρα που κρυβόταν κάτω από τις των δέντρων ρίζες κι άρχισε και την πέτρα αυτή ακόμη να διαβρώνει για να την εξαλείψει και τίποτα άλλο να μη μείνει παρά μόνο ο χρόνος...

Έφτασαν τα μπουκάλια, τουτέστιν! Πήρα το βαρύτιμο κι ασήκωτο τελάρο και το πήγα στην υπηρεσία της. Καμαρωτός καμαρωτός. Χωριάτης σωστός, με τις κότες και τον τενεκέ φέτα καταμεσής στην Ομόνοια...

"Attention! Wet floor" έγραφε η πινακίδα, δίπλα από την οποία πέρασα χωρίς να διαβάσω τι έγραφε. Κρότος και χαλασμός , σα να 'σπασε όλη η παραγωγή τζαμιού του κόσμου. Και χύθηκαν τα νερά και ξέπλυναν τα 480 δολλάρια συν τα έξοδα αποστολής.

(συνεχίζεται μετά το 15αύγουστο...)

Θα μπορούσε;

Πλήρωσα το λογαριασμό μου, μα δε βρήκα την ευκαιρία να της μιλήσω. Δεν ήταν μόνη και δεν έπρεπε να τη φέρω σε δύσκολη θέση μπροστά στον προϊστάμενό της.

Πήγα αρκετές φορές τις επόμενες μέρες, δήθεν εξυπηρετώντας γείτονες. Μα ποιος είμαι; Το παιδί για τα θελήματα;

Κι όμως, σε μια από αυτές τις βόλτες μου εκεί, την πέτυχα στο διάδρομο. Κι ο διάδρομος ήταν άδειος.

"Μου τέλειωσαν οι δικαιολογίες για να έρχομαι να σε δω", της είπα με ειλικρίνεια.
"Το φαντάστηκα ότι κάποια στιγμή θα είχε πληρώσει όλη η γειτονιά!", είπε και μου χάρισε ένα χαμόγελο υ-πέ-ρο-χο!
"Θα μπορούσα να σε δω εκτός γραφείου;" κι η καρδιά μου πήγαινε να σπάσει.
"Δεν ξέρω...Θα δούμε", είπε στριφογυρίζοντας και χάθηκε, αφήνοντάς με με μια αίσθηση ότι κάτι θα μπορούσε να γίνει.

Θα πιούμε όλο το καφάσι!

Στη γραμματεία του δήμου είναι μια κοπέλα που είναι αρμόδια για την είσπραξη των τελών για την ύδρευση. Μιλάμε για πολύ όμορφη κοπέλα!
Αυτές τις μέρες θα πάω να πληρώσω το λογαριασμό μου.
Θέλω να της ζητήσω να βγούμε για ποτό κάποιο βράδυ. Το ίδιο βράδυ, αν είναι δυνατόν.

Για να την εντυπωσιάσω έχω παραγγείλει ένα πολύ special δωράκι.

Θα τη ρίξω άραγε;...

Ασυνέχεια του νου

Μου έλειψε το νησί.
Γκρίνιαζα όταν δούλευα εκεί, μα κατά βάθος το απολάμβανα.
Με ήξεραν οι πιο πολλοί αλλά όχι επειδή ήμουν από κει.
Με ήξεραν επειδή ήμουν αυτός που ήμουν, αυτός που είχα γίνει κι αυτός που έδειχνα.
Ήμουν ειλικρινής κι αυτό το εκτιμούσαν.
Γιατί κι εκείνοι ήθελαν, αλλά δεν τολμούσαν.
Προσωποποιούσα τα όνειρά τους και τους έδινα ελπίδα.
Ότι κάποτε θα το αποφάσιζαν κι οι ίδιοι.
Κι όλα θα γινόντουσαν καλύτερα τότε.

Όχι άλλο ξεψυχισμένοι γάμοι, όχι άλλο σχέσεις από συνήθεια.
Θα χώριζαν όλοι από όλους και θα ξαναπαντρεύονταν αναμεταξύ τους.
Γιατί αλληλογουσταριζόντουσαν.
Ο καθένας ήθελε τη γυναίκα του γείτονα.
Η καθεμία ήθελε τον κουμπάρο.

Υπήρχαν και κάποιοι που ήθελαν κι αυτοί τον κουμπάρο.
Μα κάπως θα τα βόλευαν.
Για να είναι όλοι ευχαριστημένοι...

Κορεσμός

Μου έχει λείψει η Θεσσαλονίκη.
Δε θέλω άλλο να είμαι στο νησί.
Τις πήδηξα όσες ήταν να πηδήξω.
Όχι ότι στη Θεσσαλονίκη με περιμένουν με τα πόδια ανοιχτά.
Αλλά, να, με 'μαθαν στη Χώρα και συζητιέμαι στα καφενεία.
Ότι δεν άφησα ζωντοχήρα που να μην μπλέξω μαζί της.

Και, δεν κατάλαβα; Γιατί να μην μπλέξω; Αφού τη θέλω και με θέλει! Μήπως, κύριε τάδε, σου έφαγα τη σειρά προτεραιότητας;

Άντε, πάνε στη γυναικούλα σου! Για να μην την πιάσω κι αυτή στα δάχτυλά μου και ψαχνόμαστε...Ψαχνόσαστε, μάλλον....

Πορνείο

"Μωρό μου γύρνα πίσω,
αγάπη μου, δεν το βλέπεις
ότι έχω εθιστεί σε εσένα;"

Τραγουδά η αφστριακιά κι εγώ δυναμώνω την ένταση.

Ποτάνες γυναίκες... Τη ζωή μού έχετε φάει.

Σας κυνήγαγα να σας πηδήξω κι όταν σας πήδηξα αρχίσατε εσείς να με κυνηγάτε για να σας πραγματοποιήσω τα όνειρά σας. Δαχτυλίδια και δωράκια και επίσημα γεύματα και αυτοκίνητα...

Με ρώτησες μωρή άμα έχω λεφτά να πιω ένα δεύτερο ποτό;

Για τον παρά....

Σαν το σκυλί δούλευα σήμερα κι αύριο έχω ξύπνημα στις 9...Κάτι είναι κι αυτό... 1 ώρα επιπλέον ύπνος.
Γαμωζωή...
Καλά τα έλεγα εγώ, ότι δεν έχει νόημα να ζεις άμα δεν έχεις λεφτά...
Κι αυτά που λένε ότι αν είσαι πλούσιος και πάλι δεν ησυχάζεις, είναι μαλακίες.
Κάνε με εμένα πλούσιο και θα σου πω αν δε θα ησυχάσω. Πρόβατο θα γίνω κι ούτε "μπε" δε θα βγάλω. Σε κάποια θέματα τουλάχιστον. Θα ησυχάσω που λες σε εκείνα τα θέματα και θα σου αποδείξω ότι δεν είναι κατάρα να είσαι πλούσιος.
Ένα lotto, ένα λαχείο να μας κάτσει βρε αδερφέ!
Κι ας μην παίζουμε κιόλας!
Αυτό κι αν θα ήταν τύχη και πεπρωμένο...
Παρά το ότι δεν υπάρχει άλλο πεπρωμένο του ανθρώπου από το θάνατο, γιατί αυτό είναι το μόνο σίγουρο. Μαζί με το σκατό. Που, επίσης, είναι κοινό για όλους.
Και το οποίο μας έχει πνίξει.

χωρική ασυνέχεια

Η τεράστια πόλη στην οποία ζω έχει αδειάσει.
Το μικρό χωριό στο νησί όπου ζω έχει γεμίσει.
Είμαι εδώ κι είμαι αλλού.
Μέσα στη θάλασσα πνίγομαι κι επανέρχομαι ξαναγεννημένος.
Μωρό μου, έπρεπε να ήσουν εδώ.
Θα μ'αγαπούσες περισσότερο.
Αλλά μη σε νοιάζει.
Είμαι παντού κι είμαι ο καθένας από αυτούς που γνωρίζεις καθημερινά
και σε φλερτάρουν και θέλουν να σε ρίξουν,
σαν κάστρο σε πολιορκούν για να σε πηδήξουν.
Όπως κι εγώ, άλλωστε.

της μουσικής

Η μουσική πλημμύρισε τη ζωή μου.
Κι ας μην έμαθα ποτέ να τη διαβάζω ή να την πραγματοποιώ.
Παρά μόνο να την ακούω και να την αφήνω να με οδηγήσει.
Είμαι ο άνθρωπος με τα ακουστικά στα αυτιά που βλέπεις στο δρόμο
να περπατά σαν να χορεύει και να ψιθυρίζει τους στίχους.
Είμαι ο μοναχικός τύπος στη συναυλία που πίνει μπύρες εκστασιασμένος
και δεν τον νοιάζει που 'ναι μόνος.
Αρκεί που έχει τη μουσική να τον συντροφεύει.
Δυναμώνω την ένταση και αφήνομαι.
Φωνάζω σαν να μην πρόκειται να με ακούσει κανείς.
Δεν ξέρω τι κάνω εδώ.
Τι θέλω να πω;
Δεν έχω ξαναγράψει τίποτα στη ζωή μου.
Κι όμως, νιώθω ότι αυτό έπρεπε να είχα κάνει εδώ και χρόνια...